یاعلی

که کوه بود و بجر مِه، به سر کلاه نداشت

که باد بود و به دستش به غیر کاه نداشت

که هر چه بود بجز ردّ پای خویش ندید

غریبه بود و در اینجا رفیق راه نداشت

به دور خویش، زمین گشت و گشت و آخر کار

شبی که آن همه خورشید داشت، ماه نداشت

میان قاب – دراین عکس کهنه، دور از چشم

نشستن من و تو پیش هم، گناه نداشت

عبور صوفی ما را، کنایه ها دیدند...

به غیر سایۀ کشکول، خانقاه نداشت

چگونه گم شده یوسف، کجا گُمش کردند؟

در این دیار زلیخا زده - که چاه نداشت

خدای حوصله، نقاشِ خوش قلم، رنگی

برای چشم تو بالاتر از سیاه نداشت

برای وصل، رهی بود اگر، زلیخا نیز

که احتیاج به اینگونه اشتباه نداشت